Andy Stott- Too Many Voices

Andy Stott “Too Many Voices”

του Σπύρου Σαμαρά

Αναμφισβήτητα,ο Andy Stott έχει προκαλέσει αίσθηση τα τελευταία χρόνια.
Στη δεκαετή πορεία του μέχρι σήμερα,ο Άγγλος dub και techno κατά βάση παραγωγός από το Manchester έχει χαρίσει ένα σωρό μουσικά στολίδια,που άλλοτε περιπαίζουν την έννοια του dub με ένα ιδιοφυή “μηχανικό” τρόπο,άλλοτε παρατηρούμε μια σταθερά εγκεφαλική techno να χαρακτηρίζει τη μουσική του και άλλοτε αντιλαμβανόμαστε τις πολυεπίπεδες επιρροές του από synthpop,drum n bass,dubstep και jazz.
Ο Stott -αν μη τί άλλο- έχει σίγουρα καταφέρει να εδραιωθεί σαν ένας από τους καλύτερους σύγχρονους παραγωγούς και να έχει στο ενεργητικό του ηχηρές συνεργασίες και ένα αφοσιωμένο fanbase.Το τέταρτο του άλμπουμ με τίτλο Too Many Voices κυκλοφόρησε από τη Modern Love και αποτελεί μια λογική συνέχεια σε αυτήν την μετααποκαλυπτική chamber pop που ο ίδιος τόσο αγαπά να δημιουργεί.
Στο Too Many Voices, ο Stott παράγει ίσως το πιο ειλικρινές και “φωτεινό” άλμπουμ του,όπου οι συνήθειες του δεν μπορεί κανείς να υποστηρίξει ότι αλλάζουν,όμως είναι σαφής η μεταβολή του σε ένα ύφος πιο προσωπικό και πιο προσιτό στο μέσο αυτί.
Εάν τα προηγούμενα άλμπουμ του μας θύμιζαν περισσότερο μια καταστροφή τη νύχτα,αυτό εδώ μοιάζει να ταιριάζει περισσότερο στο ξημέρωμα και σε συναισθήματα όπως η ελπίδα και η αναγέννηση.
Οι μελωδίες στο “New Romantic” και το “On my Mind” διακρίνονται από μια αέναη πλαστικότητα,έτοιμη να μεταβληθεί σε κάτι ουσιαστικό και θορυβώδες όποτε ο ρυθμός το επιτάξει,στο “Butterflies” παρατηρούμε τη λιτή παραγωγή (πάντα συγκριτικά με προηγούμενες δουλειές του) ,που προβάλλει μια έντονα υποβλητική αλλά και συγκεκριμένη παλέτα συναισθημάτων.Στο “Selfish” και το “Forgotten” μοιάζει να επανέρχεται σε γνώριμα,επαναληπτικά και “μηχανικά” μονοπάτια ενώ το καλύτερο κομμάτι του άλμπουμ κατ’ εμέ είναι το τελευταίο και ομώνυμο του άλμπουμ,όπου με βάση τα ιδιαίτερα φωνητικά της Allison Skidmore χτίζει μια λούπα υπόγεια,υποβλητική και chamber pop,συμπυκνώνοντας με αυτόν τον τρόπο όλα τα καλά στοιχεία του άλμπουμ σε ένα τραγούδι.
Το Too Many Voices τελικά πετυχαίνει τον σκοπό του.
Αν και λιγότερο μοναδικό από τις προηγούμενες δουλειές του,το άλμπουμ μένει στην μνήμη του ακροατή και λειτουργεί σαν μηχανή αξιομνημόνευτων μελωδιών αλλά και σαν πειραματική μανιέρα του δημιουργού του.Ταυτόχρονα,χαρακτηρίζεται σαν μια πιο φωτεινή,πιο εσωτερική αλλά και λογική συνέχεια του έργου του Stott και σαν μια άκρως ενδιαφέρουσα κυκλοφορία,από αυτές που σίγουρα θα θυμόμαστε για καιρό.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *